~ Κράτος ονομάζω αυτό, όπου όλοι πίνουν δηλητήριο, καλοί και κακοί: κράτος, όπου όλοι χάνουν τον εαυτό τους, καλοί και κακοί: κράτος, όπου η αργή αυτοκτονία όλων – ονομάζεται “ζωή” ~ Φρίντριχ Νίτσε.

Στα σπλάχνα μας κυοφορουμε το κοινωνικό σύμπαν κι εκείνο αφότου μας ξεβράσει με τη σειρά του στον κόσμο επιστρέφει και κατοικεί μέσα στο σπινθήρισμα της επιθυμίας μας. Το πιο απόμακρο άστρο μοιάζει με την πιο ενδόμυχη σκέψη. Είναι ένα να φιλικό νεύμα που απουσιάζει μεταξύ των γειτόνων, μια πράξη συμπαράστασης που εκλείπει ανάμεσα σε δύο συναδέλφους, η περιφρόνηση σε “αυτόν που δεν έχει” ή σε αυτήν “που δεν μας μοιάζει”, η γενικευμένη μοναξιά: όλα σημάδια του παγκόσμιου – ολοκληρωτικού πολέμου που αίφνης μας χτύπησε την πόρτα. Όταν οι άνθρωποι δεν μπορούν να σταυρώσουν στοιχειωδώς σχέσεις αλληλοβοήθειας γιατί να μπορούν τα έθνη να συνυπάρξουν ειρηνικά; Η εξωτερική διπλωματία αντανακλάται στους πιο απλούς, ταπεινούς και καθημερινούς δεσμούς. Οι κλιμακούμενες στρατιωτικές συρράξεις στην παγκόσμια φάση της ιμπεριαλιστικής αναδιάρθρωσης, ή αλλιώς οι συσπάσεις στο σώμα της Αυτοκρατορίας, καθώς και οι βάρβαροι αποικιοκρατικοι πόλεμοι, δεν εκφράζουν μόνο τα καπιταλιστικά αδιέξοδα. Καταρχήν εκφράζουν αυτά, είναι η βίαιη υπερκεραση των καπιταλιστικών αντιφάσεων! Οι πόλεμοι, όμως, θα μπορούσαν να συνίστανται και ως μια μεταφορά και προβολή του διάχυτου κοινωνικού κανιβαλισμού της καθημερινής ζωής στο διακρατικό στερέωμα. Και αντίστροφα: οι υπήκοοι που ζητούν επιτακτικά το εθνικό ιδεώδες, που θέλουν μετά μανίας τον κρατικό επεκτατισμό, που υπηρετούν με έπαρση τη σκλαβιά τους. Όποιος θέλει να καταλάβει το δυνητικό τέλος του κόσμου δεν έχει παρά να στραφεί στο επιτελεσμένο τέλος των σχέσεων του. Η έρημος που μας περιμένει – όσοι και όσες επιβιώσουμε – μεταπολεμικά είχε ήδη αρχίσει να απλώνεται σε καιρούς ειρήνης – ή αλλιώς πολεμικής προετοιμασίας. Καμιά εξουσία δεν χαρίστηκε ποτέ απ’ το επέκεινα. Καμία ελευθερία εξίσου.

Κι όσο οι άνθρωποι βουλιάζουν στην αποξένωση και την κτηνώδη εθελοδουλια οι πολεμικές μηχανές των κρατών πείθουν, αναβαθμίζονται και διευρύνουν το γεωγραφικό πεδίο παρέμβασης τους στην υφήλιο. Οι εργοδότες απασφαλιζουν ενάντια στους εργαζόμενους, ενώ η αστυνομία των πόλεων και η εγκληματοποιηση είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση. Εν τω μεταξύ το ελληνικό κράτος εξάγει και αυτό κεφάλαιο. Είναι γνωστό πως Έλληνες επενδυτές αγοράζουν από καιρό στα εδάφη της Παλαιστίνης. Είναι γνωστό ότι Έλληνες εφοπλιστές ακόμα τροφοδοτούν με καύσιμα την ισραηλινή πολεμική μηχανή που αφανίζει αμάχους και παιδιά στα κατεχόμενα. Το ελληνικό κράτος (όπως κάθε κράτος) εξάγει και εμφύλιο ανταγωνισμό, είναι τα εθνικά συμφέροντα. Ο εθνικός παροξυσμός στο φούντωμα του πολέμου έχει καλλιεργηθεί έγκαιρα από χρόνια, είναι ανάμεσα σ’ άλλα η γενικευμένη καχυποψία του ενός για την άλλη, είναι ο ρατσισμός, είναι η “τσάμπα καλημέρα” που απουσίαζε σε καιρούς ειρήνης. Τώρα που η στρατιωτική σύρραξη στη Μέση Ανατολή (για την ώρα ανάμεσα στο Ισραήλ και το Ιράν) γενικεύεται, τώρα που μας γίνεται σαφές τι άβυσσος μας χωρίζει από τις πολιτικές εξουσίες, εδώ που η θέα μας απέναντι στις παγκόσμιες υπερδυνάμεις μας καθηλώνει σε αίσθημα παράλυσης και ανημπόριας, εδώ που με φρίκη συνειδητοποιεί κανείς πόσο βαθιά έχει εκχωρήσει την τύχη του σε διαχειριστές τεχνολογίας και όπλων μαζικής καταστροφής, τώρα είναι η ώρα για να σχεδιάσουμε τους χάρτες της κοινωνικής ανοικοδόμησης. Ο δρόμος ώστε να υψώσουμε ένα ελάχιστο ανάχωμα στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού σήμερα περνά μέσα από το χτίσιμο των πρώτων (πολυεθνικών και πολυπολιτισμικών) κοινοτήτων στους τόπους και τις συνοικίες που ζούμε. Χρειάζεται να πιάσουμε το νήμα από την εσπευσμένη ανασύσταση του κοινωνικού ιστού, χρειάζεται να επισπεύσουμε το έμπρακτο σαμποτάζ του πολέμου μέσα στην ίδια μας τη χώρα και να βάλουμε εκτάκτως κάτω την οργάνωση και το σχεδιασμό για τη γενική αντιπολεμική απεργία διαρκείας – μέσα από την καθολική κινητοποίηση των εργατών και των εργατριών με κάθε εφικτό μέσο. Κι αυτό είναι μια υπόσχεση για τη δικαιοσύνη που ποτέ δεν ήρθε, είναι η μόνη ρεαλιστική δέσμευση απέναντι στην άνιση μάχη για την ειρήνη των λαών. Οι κοινότητες αυτές μπορούν να ξεκινήσουν μέσα από τις γειτονιές και τις συνοικίες, μπορούν να συγκροτηθούν μέσα από σωματεία και συνδικάτα σε εργασιακούς χώρους και επαγγελματικούς κλάδους, μπορεί να προωθηθούν από οριζόντιες υποστηρικτές δομές – από τα κάτω και για τα κάτω, με οικονομικά ταμεία εργατικής αλληλοβοήθειας, αλλά και δίκτυα αλληλεγγύης για τους φυλακισμένους και τον έγκλειστο πληθυσμό εν γένει, με ενεργούς και μαχητικούς φοιτητικούς συλλόγους, με αυτοοργάνωση των μαθητών, με καταλήψεις και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους – τόσο στην παραγωγή όσο και στην κατανάλωση, με απελευθερωμένα από την αστυνομία αστικά εδάφη, με κινητοποίηση του φτωχού αγροτικού πληθυσμού, μπορεί να προκύψουν μέσα από κάθε εστία αδιαμεσολάβητης κοινωνικής δραστηριοποίησης και πολυεθνικής κοινωνικής συνύπαρξης. Οι κοινότητες αυτές είναι για να μπλεχτούν μεταξύ τους, να μπλεχτούν οι φυλές, τα φύλα, οι θρησκείες, οι κουλτούρες, οι κώδικες, τα χρώματα και οι θεματικές, να γίνουν ένα μπερδεμένο και πολύμορφο κουβάρι, να δραπετεύσουν από την παγιωμένη αρχική φόρμα τους ώστε να ομοσπονδιοποιηθούν στις Κοινότητες των Κοινοτήτων, να μεταμορφωθούν σε δίκτυα επί των δικτύων. Στο χαοτικό πλέγμα τους μπορούν να πολλαπλασιάσουν απρόβλεπτα τις (δια)συνδέσεις τους έτσι ώστε να πάρουν τη μορφή ενός σχήματος που θα θυμίζει ρίζωμα φυτού. Ή μάλλον ριζώματα, τέτοια που βαθιά χωμένα στο πιο σκληροτράχηλο έδαφος να είναι ικανά να φροντίσουν για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, το σεβασμό και την ομορφιά στην επιφάνειας της γης. Μόνο στις πληθυντικες εκφράσεις και ταυτότητες μπορεί να ευδοκιμήσει το ανθρώπινο οικοσύστημα. Η παρατήρηση της φύσης έχει να μας διδάξει πολλά. Είτε σε συνθήκες “ειρήνης” είτε σε συνθήκες “πολέμου” οι κοινότητες σήμερα είναι το απόλυτο διακυβευμα επιβίωσης για τους ανθρώπους. Οι κοινότητες και τα δίκτυα δύσκολα καταστελλονται εξαιτίας της μορφής τους. Μα πάνω απ’ όλα οι κοινότητες και τα δίκτυα στο παρόν είναι το μέσο για την επαναστατική τομή και τη μετάβαση στη συντακτική εξουσία, τις συνομοσπονδίες κι ύστερα τα αναρχικά πολιτεύματα του κόσμου.

Η επινόηση αρχικά μιας ανθρώπινης επικοινωνίας έξω από τα στεγανά της ιδιώτευσης, η οικοδόμηση ύστερα εκ νέου του κοινωνικού ιστού στη βάση της πολύμορφης αλληλεγγύης – με την αναγκαία καλλιέργεια δηλαδή μιας κουλτούρας ανοιχτής σε “αυτό που δεν μας μοιάζει” – και έπειτα η εμφάνιση μιας δημόσιας σφαίρας – ακόμη και άτυπης ή και περιθωριακής στο ξεκίνημα της – που θα εκπορεύεται από τη βάση των κοινωνικών αναγκών με όρους αυτονομιας: αυτό είναι το τρίπτυχο για την επανεκκίνηση της επαναστατικής προοπτικής. Ο δρόμος για την κοινωνική έκρηξη και τον επαναστατικό μετασχηματισμό ανθρώπων και θεσμών δεν είναι μια χιλιαστική αφήγηση στο επέκεινα της ιστορίας, αλλά περνά συνεχώς και με διάρκεια μέσα από χιλιάδες – βίαιες και μη – μοριακές αναμοχλεύσεις, ατομικές κι από κοινού αρνήσεις, συλλογικές συναντήσεις και πρωτοβουλίες, κοινωνικές, ταξικές και πολιτικές συμπράξεις, αιφνιδιαστική φαντασία και βασικά συστηματική και επίπονη επένδυση στην πολιτική οργάνωση. Οι πηγές και οι εκβολές όλων αυτών των αυτενεργεών και ατέρμονων κινήσεων είναι μοιραία διάχυτες στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Η οργάνωση, όμως, είναι οι όχθες που συγκροτούν τον προσανατολισμό στρατηγικά και πεισματικά στο επαναστατικό ιδεώδες. Υπάρχει επιτακτική ανάγκη από οργάνωση. Ή μάλλον οργανώσεις! Όχι για να υποκαταστήσουν την κοινωνική και ταξική αυτενέργεια, όχι για να κεφαλαιοποιήσουν την συλλογική βούληση και τη λαϊκή οργή, αλλά για να υποστηρίξουν έμπρακτα (και κύρια επιχειρησιακά) στην κρίσιμη στιγμή την αυτοάμυνα του κοινωνικού σώματος και την προάσπιση των μέχρι τούδε προλεταριακων κεκτημένων. Οι συλλογικές κοινωνικές διαβουλεύσεις, ο αυτοθεσμισμένος δημόσιος βίος, ο εργατικός συνδικαλισμός, το φάσμα της προλεταριακής πρωτοβουλίας και της αλληλεγγύης, όλα όσα συνδράμουν στο χτίσιμο των αντι-θεσμών, όλα όσα συνδράμουν στο αποτύπωμα των υποδομών αντι-εξουσίας, όλα αυτά συναποτελούν την κοινωνική κληρονομιά στο χώρο και το χρόνο για τις δυνατότητες ή μη της επαναστατικής υπόθεσης.

Το ανταγωνιστικό στο κράτος αφήγημα που περιγράφει την Αναρχία και τον Κομμουνισμό συμπυκνώνεται στους πιο απλούς καθημερινούς δεσμούς. Είναι αδύνατον χωρίς τις κοινότητες του σήμερα ακόμα και να μιλήσουμε για την κοινωνική απελευθέρωση του αύριο. Αρκούν, όμως, οι κοινότητες σαν μορφή κοινωνικής οργάνωσης για μια απελευθερωτική ιστορική διαδρομή; Οι κοινότητες από μόνες τους δε λένε τίποτα αν δεν δημιουργούν προϋποθέσεις επαναστατικής ρήξης και μετάβασης. Κοινότητες χωρίς επανάσταση γίνεται, επανάσταση χωρίς κοινότητες δε γίνεται. Στην αναπότρεπτη κίνηση της ανθρωπότητας στο ιστορικό προτσές που διέρχεται μέσα από την ταξική πάλη και που συγκρούεται ο κρατισμός και οι δυνάμεις της κυριαρχίας από τη μία με την ενεργή και δρώσα αντιεξουσιαστική κίνηση του πλήθους από την άλλη η διατύπωση, ο σχεδιασμός και η προεικόνιση της κοινωνίας της γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης είναι το πρώτο βήμα της εξεγερτικής διεργασίας. Οι πράξεις της έκφρασης που περιγράφουν αυτό το εμμενές ιδεώδες μας εξοικειώνουν με τη χειραφετητική υπόθεση, και αυτό φυσικά όσο ο λόγος μας πλαισιώνεται από την ιστορική – χρονική επικράτεια. Ύστερα από τη δημόσια σφαίρα και τις κοινότητες που είναι να επινοήσουμε εκ νέου και στο συνεχές διερωτομαστε, λοιπόν: τι είναι αυτό που ακολουθεί; Η άρνηση και καταστροφή του υπάρχοντος είναι ο γενετικός όρος για την οικοδόμηση του τι μέλλει γενέσθαι. Το γκρέμισμα του κόσμου της εξουσίας δεν είναι τίποτα χωρίς το χτίσιμο του κόσμου σε νέες ελευθεριακες βάσεις. Ο κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε με βία εδραιώθηκε και με βία θα μετασχηματιστεί, είτε μας αρέσει είτε όχι. Η κοινωνική επανάσταση που απεργαζόμαστε δε χώρα σε κανένα συνταγματικό χάρτη και νόμο του κράτους. Η επαναστατική βία δεν είναι ούτε νόμιμη ούτε παράνομη, αλλά δημιουργεί το δικό της σύμπαν στο φάσμα της ιστορικής αναγκαιότητας. Η ιστορία έχει δείξει όλα τα παραδείγματα. Κατ’ έναν παράδοξο τρόπο συναντιόμαστε στην αιώνια επιστροφή του διαφορετικού. Το δίκιο των καταπιεσμένων είναι η δύναμη του πλήθους να θεσπίζει τα δικά του πολιτεύματα όταν καθοδηγείται από την επιθυμία να το κάνει. Το δίκιο ορίζεται σαν δύναμη, κι αυτό ισχύει για όλους.

Οι Ελευθεριακες Κομμουνιστικές Συνομοσπονδίες και οι Ενωμένες Αναρχικές Πολιτείες του κόσμου είναι απαύγασμα της δύναμης και της επιθυμίας του πλήθους των καταπιεσμένων να θεσπίζουν. Πώς, όμως, βρεθήκαμε από την ανάγκη για αλληλοβοήθεια στον καθημερινό βίο στη θέσπιση ολόκληρων πολιτευμάτων στις επικράτειες; Οι αρνήσεις και η αντιεξουσία είναι το μέσο για την κομμουνιστική θέσμιση! Απέναντι στον κόσμο του κεφαλαίου, τη βιομηχανία του θεάματος και και την εμπορευματοποίηση κάθε έκφανσης της ζωής ανθίζει η ελεύθερη, παιγνιώδη, συνεργατική και δημιουργική εργασία του “καθολικού ανθρώπου”. Απέναντι στην κάθετη ιεραρχία και τις από τα πάνω διαταγές προτάσσεται η ισοτιμία, η (αυτο)δέσμευση και η ευθύνη. Απέναντι στο κράτος των αστών γεννιέται η εργατική δημοκρατία. Απέναντι στις ένοπλες συρράξεις των ιμπεριαλιστικών κρατών και των συμμαχιών τους ξεσπά ο εμφύλιος – κοινωνικός – ταξικός πόλεμος στα μετόπισθεν των μητροπόλεων. Στην επαναστατική συνθήκη η κρατική βία με φυσικό τρόπο επιστρέφει πίσω στους εμπνευστές της. Αυτό είναι η μοίρα του ιστορικού γίγνεσθαι. Αντιεξουσία σημαίνει μετάβαση, σημαίνει πέρασμα! Οι εξεγερμένοι του Παρισιού το αποκάλεσαν “Κομμούνα”, οι μπολσεβίκοι το αποκάλεσαν “δυαδική εξουσία”, οι Ισπανοί αναρχικοί διακήρυτταν τα απελευθερωμένα εδάφη τους, είναι τα “ελεύθερα βουνά” της δικής μας αντιφασιστικής αντίστασης. Ο κομμουνισμός είναι αναπότρεπτη συνθήκη της αναρχίας που δεν διολισθαίνει στον ιδεαλισμό. Δεν δηλώνει μονάχα την κοινοκτημοσύνη και την ισότιμη πρόσβαση στον πλούτο, αλλά επισημοποιεί την πολιτική ελευθερία σε επίπεδο θεσμικής τάξης. Πώς αλλιώς; Είναι η εξουσία των συλλογικών αποφάσεων που εκπορεύονται από τους θεσμούς της άμεσης δημοκρατίας, τα εργατικά συμβούλια, τις επαγγελματικές επιτροπές, τους συνεταιρισμούς, τα κέντρα κατανάλωσης και διανομής, τα δημοτικά διαμερίσματα, τις πολιτοφυλακές, τους νέους θεσμούς της δικαιοσύνης, τις νέες σχέσεις των πόλεων με τις (επανα διανεμημένες) αγροτικές γαίες, που όλα είναι και ενδέχεται να βρουν τη νέα τους σημασία. Όλοι αυτοί οι καινούργιοι θεσμοί είναι τα κανάλια που συναντιούνται στην κίνηση για την κομμουνιστική θέσμιση και συναρθρωνονται αναγκαστικά στο δευτεροβάθμιο επίπεδο που τους αναλογούν, κι έπειτα στο ευρύτερο θεσμικό σώμα, και πάει λέγοντας, μέχρι τα ομόσπονδα και συνομοσπονδιωμένα αναρχικά πολιτεύματα. Το κοινωνικό σώμα πια αυτοθεσμίζεται, έτσι που ο νόμος αναβλύζει από τα γάγγλια του υπαρκτού – πραγματικού βίου. Το πιο αποκεντρωμένο και λαϊκό αίτημα αποκρυσταλλώνεται εν τέλει στα κεντρικά, ελεύθερα εκλεγμένα και ανακλητά όργανα του κομμουνιστικού πολιτεύματος. Η κίνηση αυτή έχει και αντίστροφη ρότα. Το κοινωνικό υπέδαφος συστέλλεται και διαστέλλεται ανάλογα με τις ανάγκες του. Η αναρχική πολιτεία μπορεί και μετασχηματίζεται δυναμικά από την οικουμενική και ελεύθερη διαβούλευση όλων όσων ζουν, κατοικούν και (συν)εργάζονται στην επικράτεια της. Η ευθύνη ορισμένων εκ των αξιωμάτων δε μπορεί παρά να είναι τυχαία και κυκλική. Άπαντες οφείλουν να λογοδοτούν στη βάση που τους εξέλεξε. Η “ψήφος” δεν ορίζει τον αποκλεισμό του πλήθους από τη δημόσια σφαίρα, δεν ορίζει την ανάθεση των πολιτικών υποθέσεων εσαεί στους επαγγελματίες πολιτικούς, αλλά αντίθετα επαναφέρει την έννοια “πολίτης” στην καρδιά της πολιτειακής λειτουργίας, έτσι που χωρίς αυτήν δεν υπάρχει πολίτευμα. Οι αξιωματούχοι δεν είναι αντιπρόσωποι, όπως το γνωρίζουμε στα αστικά κοινοβούλια. Οι αξιωματούχοι δε γίνεται να αυτονομούνται – καταστατικά – από την κοινωνική βάση και δεν αντικαθιστούν το αίτημα του εντολέα, δηλαδή κοινώς του λαού. Απλώς πληροφορούνται το αίτημα και το διεκπεραιώνουν. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για τις σύγχρονες μαζικές κοινωνίες να θεμελιωθεί μία κοινωνική οργάνωση χωρίς κράτος – ή τουλάχιστον με “ελάχιστο κράτος”! Με το επαναστατικό κεκτημένο η δημόσια σφαίρα δεν συνυπάρχει εξωθεσμικά και παράλληλα με την κρατική λειτουργία, αλλά την υποκαθιστά, τουλάχιστον στη μορφή που τη γνωρίζουμε σήμερα, έτσι ώστε το “κράτος” πια να καταλήγει να συμβολίζει μόνο τη μίνιμουμ γραφειοκρατία που χρειάζεται για να διασφαλίζει την απρόσκοπτη λειτουργία των δήμων, των συμβουλίων και των ομοσπονδιών. Άρνηση της εξουσίας και της κρατικής επιβολής σημαίνει επένδυση στην κοινωνία με τις δημιουργικές και τις συμμετοχικές της δυνατότητες. Το κράτος μαραίνεται όταν οι άνθρωποι συνάπτουν σχέσεις, όταν νοιάζονται πραγματικά για τα κοινά. Αναρχία χωρίς τον κομμουνισμό είναι εξουσία, κομμουνισμός χωρίς την αναρχία είναι πάλι εξουσία. Με συνέπεια στην αντιεξουσιαστική μας στάση αυτό που αναζητούμε είναι το αυτεξούσιο, είναι ο ελευθεριακός κομμουνισμός.

Ο μόνος δρόμος για την επαναστατική προοπτική μέσα στην υπάρχουσα συνθήκη της κρατικής – καπιταλιστικής (αυτοκρατορικής) ολοκλήρωσης και του (νεοφιλελεύθερου) κοινωνικού συμβολαίου είναι ο δρόμος. Δεν είναι απλώς εποχή “βαρβαρότητας ή σοσιαλισμού”, όχι απλά “εποχή των τεράτων”, ζούμε το μεταίχμιο της ύπαρξης της ανθρωπότητας σε αυτόν τον πλανήτη. Φτάσαμε στο σημείο που βομβαρδιζονται πυρηνικές εγκαταστάσεις, τύραννοι που απειλούν με χρήση πυρηνικών όπλων, αποικιοκρατικά ολοκαυτώματα και τίποτα δε μπορεί να ειπωθεί με ασφάλεια ως προς την εκτίμηση. Όσο γράφονται αυτές οι λέξεις το συμβούλιο ασφαλείας των ΗΠΑ πυρετωδώς συνεδριάζει και οι G7 συναινούν στη συνέχιση του πολέμου και της γενοκτονίας στη Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα εμπλέκεται ποικιλοτρόπως σε αυτόν τον πόλεμο, έτσι που είναι ήδη στρατιωτικός στόχος για τους αντιπάλους του ΝΑΤΟ. Η αποκλειστική εγκράτεια, το μόνο φρένο δηλαδή των παγκόσμιων υπερδυνάμεων για βάθεμα της συμμετοχής τους και ένταση της εμπλοκής τους στις πολεμικές εστίες στη Μέση Ανατολή (αλλά και στο ουκρανικό) είναι η κλίμακα της καταστροφής των σύγχρονων οπλικών συστημάτων και της τεχνολογικής στάθμης της ανθρωπότητας στον αιώνα που διανύουμε. Το μεταπολεμικό τοπίο μοιάζει απέραντη έρημος. Η διπλωματία προσκρούει σε αδιέξοδο ξανά και ξανά. Η ανθρωπότητα φλερτάρει με ένα ανήκουστο πυρηνικό ολοκαύτωμα και μια γενίκευση της σύρραξης, καταστροφή τέτοια που θα είναι πρωτάκουστη στα χρονικά της. Το ιστορικό έδαφος μοιάζει με κινούμενη άμμο, καμία πρόβλεψη δεν έχει εγγύτητα στις εξελίξεις, όσο αυτές επιταχύνονται ώρα με την ώρα και μέρα με τη μέρα. Ίσως αυτές οι βδομάδες που διανύουμε μείνουν ως οι πιο κρίσιμες του αιώνα. Η επιθετική συμμετοχή των ΗΠΑ για την υποστήριξη του σιωνιστικού καθεστώτος απέναντι στο Ιράν θα σημάνει έναν νέο κόσμο, άγνωστο για την ώρα, θα σημάνει την αρχή ενός τέλους. Επιτάχυνση, ρευστοποίηση, οριακότητα, ρίσκο. Το χαοτικό στοιχείο της αδυνατότητας πρόβλεψης, η ανεξέλεγκτη διάσταση μιας εστίας ανάφλεξης εξηγεί τη διστακτικότητα της εμπλοκής τόσο των ΗΠΑ όσο και της Ρωσίας – Κίνας. Και όσο γράφονται αυτές οι λέξεις η παγκόσμια κοινότητα αγωνιά, και σωστά αγωνιά, γιατί αυτή μας η τύχη έχει πέσει στα χέρια μιας χούφτας ακροδεξιών κυβερνητικών στελεχών της αυτοκρατορικής κεφαλής. Το διεθνές δίκαιο στην πράξη έχει ήδη καταργηθεί. Η φύση δεν εκδικείται, εκείνη θα επιβιώσει με ή χωρίς τον άνθρωπο. Το διακύβευμα είναι τι κάνουμε εμείς…

Μόνο με τους δρόμους που πλημμύρισαν και με τις πολύμορφες και με τις λυσσασμένες μάχες με την εκάστοτε εξουσία έπεσαν οι τυραννίες του παρελθόντος. Για κάθε τραγική αφήγηση υπάρχει μια Νέμεσις. Για κάθε κυβερνητική αλαζονεία ακολουθεί μία πτώση ενός καθεστώτος. Εδώ έπεσε η Ρώμη, εδώ έπεσε το Ράιχσταγκ, εδώ έπεσαν δεκάδες στρατιωτικά καθεστώτα, δε θα πέσει το ΝΑΤΟ; Στο παρόν οφείλουμε από το μετερίζι που μας αναλογεί να εκμαιεύσουμε στρατηγικά την αιχμή που θα μας βγάλει μαζικά στο προσκήνιο. Και αυτή είναι η εθνική αποστασία, το σαμποτάζ του πολέμου και η γενικευμένη και διεθνώς συντονισμένη αντιπολεμική απεργία με διάρκεια. Μονάχα όταν κινητοποιηθούν ευρέως και με διάρκεια τα πλήθη οι επαναστατικοί συνταγματικοί χάρτες μπορούν να παίρνουν νόημα και να μοιάζουν εφικτοί. Στο προοίμιο του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού σφαγείου ανθίζει η πρόκληση της παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης. Απεργαζόμαστε το οργανωμένο όσο επενδύουμε στον αυθόρμητο. Αφορμές για κοινωνικά ξεσπάσματα υπάρχουν στο σωρό, αυτό που δεν υπάρχει ακόμα είναι οι οργανωτικές υποδομές! Και έχει αποδειχθεί ότι στην πολιτική δεν αρκούν οι μεγαλεπήβολες εξαγγελίες, δεν αρκούν μόνο οι καλές προθέσεις. Στην πολιτική μετράνε βασικά τα αποτελέσματα. Έτσι που για να γενικευτεί κάθε εξεγερτικο σκίρτημα, για να ευδοκιμήσει κάθε επαναστατικός σχεδιασμός χρειάζεται πλέγμα, χρειάζεται συντονισμός, χρειάζεται ομοσπονδία. Χρειάζεται οργάνωση. Όσο περισσότερη οργάνωση τόσο λιγότερες απώλειες. Οργάνωση! Και βασικά χρειάζεται να πράξουμε!

Να πράξουμε απρόβλεπτα και διάχυτα. Να πράξουμε επίμονα και με επανάληψη. Να πράξουμε από κοινού. Στην επιθυμία και την πράξη των καταπιεσμένων κατοικεί ολόκληρο το σύμπαν. Στην πράξη εκείνων που σήμερα μοιάζουν τιποτένιοι αύριο ανθίζει κάθε ουτοπία που να σημαίνει τα πάντα. Στην πράξη των περιφρονημενων για εξέγερση φωλιάζει η σωτηρία ενός κόσμου που σήμερα βουλιάζει στη λεηλασία, τον αφανισμό και τη βαρβαρότητα. Στην πράξη της ζωής ενάντια στην εξουσία. Στην πράξη της ομορφιάς ενάντια στην ασχήμια.

Για τις Αναρχικές Πολιτείες του κόσμου…

~ Ποιος είναι ο λόγος της ποίησης
που βγαίνει απ’ το το ποιώ
και που σημαίνει πράττω.
Ζητάω την απάντηση
απο’ τους ακινητοποιημένους. ~
Κατερίνα Γώγου

Χρήστος Μαστέλλος

Ιούνιος 2025