Στην Ευρώπη ένα νέο κύμα απαγορεύσεων έχει ήδη απασφαλίσει σε πολλά κράτη. Μετά την Δανία και την Ελβετία τώρα και στα επιτελεία της γαλλικής κυβέρνησης δρομολογείται η ποινικοποίηση της μπούρκας στα κορίτσια κάτω των δεκαπέντε ετών. Είναι έκδηλο εν τω μεταξύ ότι πολλοί κυβερνητικοί κύκλοι και δημοσιολόγοι μέχρι και στην Ελλάδα ενθουσιάστηκαν με αυτά τα νέα της γαλλικής κυβέρνησης. Πόσο νοιάζονται  άπαντες για το “γυναικείο ζήτημα” όταν στη μήτρα του φωλιάζει ο εξευρωπαϊσμένος κρατικός φυλετισμός της δυτικής μητρόπολης; Πόσο ευαίσθητοι γίνονται όλοι ξαφνικά ενάντια στην πατριαρχία όταν στην ουσία του πράγματος διακυβεύεται η εθνική ομοιογένεια; Πρόκειται για τον κρατικό φεμινισμό του Μακρόν που αποφασίζει για την απαγόρευση όπως ακριβώς αποφασίζει για την επιβολή το κράτος των Ταλιμπάν. Δεν τίθεται θέμα γυναικείας αυτοδιάθεσης, έμφυλου αυτοπροσδιορισμού ή ανθρώπινων δικαιωμάτων. Ούτε καν πρόκειται για θέμα αισθητικής μπούστα στα γούστα της λευκής υπερηφάνειας. Πρόκειται για τον ασκό του Αιόλου που ανοίγει το δρόμο για τη νομική απαγόρευση θρησκευτικών πίστεων, και έπειτα πολιτικών φρονημάτων και πεποιθήσεων, κοινωνικών εκφράσεων και εν γένει ανατρεπτικών ιδεολογιών. Δεν υπονοούμε εδώ ότι το Ισλάμ είναι κοινωνικά ριζοσπαστικό ή πολιτικά ανατρεπτικό κίνημα. Δεν υποτιμάμε την πατριαρχική βία και της μουσουλμανικής παράδοσης. Υποστηρίζουμε ευθέως, όμως, ότι η απαγόρευση και ο περιορισμός της θρησκευτικής έκφρασης απ’  τα πάνω ανοίγει το δρόμο για την απαγόρευση και τον περιορισμό της πολιτικής έκφρασης απ’ τα κάτω. Η κοινωνία να αναλάβει την κοινωνία. Διακύβευμα και πρόκληση παραμένει η αυτοδιάθεση του ατόμου σε όλες του τις εκφάνσεις. Για τις γυναίκες να αποφασίσουν οι γυναίκες, όχι η γαλλική κυβέρνηση.

Την ίδια στιγμή στη Γερμανία έχει ήδη απαγορευτεί η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο. Στην Ολλανδία, στην Ιταλία και σε τόσες άλλες ευρωπαϊκές χώρες έτσι και εμφανιστεί παλαιστινιακή σημαία στο δημόσιο χώρο ακολουθεί αμέσως καταστολή με αστυνομική βία και συλλήψεις. Εν τω μεταξύ στη Βρετανία ηλικιωμένοι Εβραίοι και επιζώντες των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης οδηγήθηκαν στα αστυνομικά τμήματα γιατί τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν ενάντια στον ολοκληρωτικό αφανισμό των Παλαιστινίων από το σιωνιστικό καθεστώς.

Στην οικουμενική συνθήκη έντασης του παγκόσμιου διακρατικού ανταγωνισμού και της γενίκευσης της στρατιωτικής σύρραξης η Ελλάδα με τη σειρά της κανονικοποιεί ομαλά και ανεπαίσθητα ένα καθεστώς εξαίρεσης στο εσωτερικό χτίζοντας μέρα με τη μέρα προοδευτικά ένα αστυνομικό κράτος. Προτεραιότητα στη σειρά της κρατικής (πολιτικής) στοχοποίησης από το νόμο έχει για την ώρα ο αναρχικός – αντιεξουσιαστικός χώρος. Δε θα χρειαστεί πολύς χρόνος για την ανοιχτή ποινικοποίηση των συμβόλων του και του πολιτικού του λόγου. Η εγκληματοποίηση ολόκληρων αναρχικών οργανώσεων και ομάδων, αλλά και οι διώξεις και η ομηρεία αναρχικών αγωνιστών, με το πρόσχημα αναλογικά της “συμμορίας” ή της “εγκληματικής οργάνωσης”, αλλά και του “σεσημασμένου – γνωστού στις αρχές αναρχικού” ήδη εφαρμόζεται στην πράξη. Η κλιμακούμενη ένταση στις διεθνείς σχέσεις ανάλογα θα εντείνει και την αστυνομική διαχείριση του πληθυσμού. Η ιμπεριαλιστική επέκταση του ελληνικού κράτους στην ευρύτερη γεωγραφική του τοποθεσία αναγκαία θα περάσει και μέσα από την ιμπεριαλιστική ομογενοποίηση στην εσωτερική του επικράτεια. Αυτό θα υλοποιηθεί ακόμα κι αν χρειαστεί να εξαλείψει ολόκληρες ομάδες του πληθυσμού ή έστω να τις ενσωματώσει στον εθνικό κορμό με κριτήρια τόσο πολιτισμικά και φυλετικά όσο και ταξικά και πολιτικά.

Πώς αυτό, όμως, σχετίζεται με την μπούρκα; Πόσο απέχει η ποινικοποίηση της μπούρκας (σε λίγο και στα μέρη μας) με την επαναφορά του Ιδιώνυμου στην Ευρώπη; Ο τύπος και τα μέσα μιλούν για “ανάδυση του πολιτικού Ισλάμ” και τα γαλλικά κυβερνητικά χείλη μιλούν για “απειλή για την εθνική συνοχή” ή “υπονόμευση της κοινωνίας και των δημοκρατικών θεσμών”. Η απαγόρευση της μπούρκας από τον Μακρόν στο όνομα της προστασίας του παιδιού και της ισότητας των φύλων δίνει το πράσινο φως για την κρατική ρύθμιση και τον κρατικό έλεγχο κάθε κοινωνικού – πολιτικού – θρησκευτικού – πολιτισμικού (αυτό)προσδιορισμού και ελεύθερης δημόσιας έκφρασης. Η υπόθεση αμφισβήτησης μια καταπιεστικής παράδοσης δεν άπτεται ενός νομοθετικού διατάγματος, αλλά αφορά την κοινωνική συνύπαρξη στα γάγγλια της. Δε θα πούμε τα γνωστά τώρα πια περί θεσμικού ρατσισμού, πολιτισμική υπεροχή της δύσης και ισλαμοφοβία, που όλα αυτά εξακολουθούν να ισχύουν. Το επίδικο εν προκειμένω είναι ο απόλυτος κρατικός έλεγχος του κοινωνικού ζητήματος. Σήμερα είναι η μπούρκα και οι μουσουλμάνοι, αύριο ίσως είναι η μαυροκόκκινη σημαία και μεθαύριο ο εργατικός συνδικαλισμός, μέχρι να ανοίξουν ξανά οι Βαστίλες. Το καθεστώς δε φοβάται το Ισλάμ, φυσικά. Το καθεστώς προετοιμάζεται για την μελλοντική επαναστατική δράση εναντίον του και αυτό περνά μέσα από στάδια. Άλλωστε κανένας δημοκράτης άνθρωπος δεν μπορεί να υποστηρίξει – με συνέπεια στη φιλελεύθερη παράδοση – την από τα πάνω παρέμβαση στη θρησκευτική έκφραση και του επί αυτού δικαιώματος χωρίς να απαρνηθεί την ίδια τη φιλελεύθερη παράδοση. Για την αλήθεια η κυβερνητική μεθόδευση του γαλλικού κράτους δεν νοιάζεται ούτε για τα παιδιά ούτε για την ισότητα των φύλων. Αυτό είναι ένα καλοφορεμένο πρόσχημα. Εν προκειμένω η κυβερνητική μεθόδευση του Μακρόν προνοεί για την ασφάλεια του καθεστώτος οπλίζοντας ολοκληρωτικά το νόμο με την πλέον αποτελεσματική αντέξεγερση.

Στην Ελλάδα δε θα αργήσουν να έρθουν αντίστοιχες αναβαθμισμένες και αυστηρότερες ακόμα κρατικές μεθοδεύσεις, απαγορεύσεις και αποκλεισμοί για τα “μιαρά σώματα”: μετανάστες και μετανάστριες. Είναι μέχρι αυτές οι απαγορεύσεις να διευρυνθούν στο σύνολο του πληθυσμού. Όπως ακριβώς οι μουσουλμάνοι της Θράκης για την ιστορία του ελληνικού κράτους, όπως ακριβώς οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης, όπως ακριβώς οι μικρασιάτες πρόσφυγες στις συνοικίες της Κοκκινιάς, του Περάματος και του Πειραιά με τις αποκαλούμενες “ταραχοποιές, μολυσματικές και φιλοκόκκινες τάσεις του”, όπως ακριβώς ο “κομμουνιστικός κίνδυνος” ενάντια στον οποίον ο Ελευθέριος Βενιζέλος έγκαιρα θέσπισε πρώτος το Ιδιώνυμο, όπως η “σοβιετική απειλή” για τις διαχρονικές ελληνικές χούντες, όπως τα ξερονήσια, η Μακρόνησος και η Λέρος μέχρι και τα ύστερα μετεμφυλιακά χρόνια. Το ελληνικό κράτος υπηρετεί την επέκταση του από τη γέννηση του. Το ελληνικό κράτος σήμερα δεν έχει μόνο αστυνομία, το ελληνικό κράτος έχει και ιστορική μνήμη (σε αντίθεση με τους υπηκόους του), έτσι που τώρα φροντίζει – διαβλέποντας την επερχόμενη παγκοσμιοποίηση του πολέμου – έγκαιρα να ομογενοποιηθεί εσωτερικά ώστε να ανταποκριθεί σωστά στις ιμπεριαλιστικές βλέψεις του εκτός των συνόρων. Εξού και οι Ρομά είναι στο στόχαστρο, εξού και τα αστυνομικά αντιμεταναστευτικά πογκρόμ στο κέντρο της Αθήνας, εξού και η άγρια προλεταριακή νεολαία των πόλεων στο στόχαστρο, εξού και οι αντιτρομοκρατικές νομοθεσίες, εξού και ο νέος ποινικός κώδικας σε εφαρμογή, εξού και το κρατικό μένος απέναντι στους αναρχικούς. Το ίχνος για την εξέλιξη της εξωτερικής διπλωματίας είναι οι μπάτσοι στις πλατείες και τα στρατιωτικά εξοπλιστικά προγράμματα της Ελλάδας προεικονίζουν τις φυλακές μέσα στις οποίες κάποιοι θα συνωστιστούν, όσοι δηλαδή περάσουν το κατώφλι της αντίστασης.

Η απαγόρευση της μπούρκας για τα νεαρά κορίτσια στη Γαλλία δεν έχει προοδευτικό ταμπεραμέντο και αέρα ανανέωσης, όσο παράδοξο κι αν μοιάζει αυτό εκ πρώτης όψης. Το αντίθετο. Ενεργοποιεί τα πιο αντιδραστικά αντανακλαστικά της δυτικής πολιτισμικής υπεροχής. Ο Άρειος του περασμένου αιώνα είναι σήμερα ο δυτικός και Ευρωπαίος. Αυτό είναι άλλωστε το επιχείρημα υπέρ του ολοκαυτώματος των Παλαιστινίων στα εδάφη τους. Οι ίδιοι που συμμετέχουν σε αυτήν τη γενοκτονία μιλάνε για την προστασία του παιδιού από τη μπούρκα. Δεν είναι απλά υποκρισία, είναι διεθνείς σχέσεις, είναι (δια)κρατική μεθόδευση σε μια εποχή πολεμικής προετοιμασίας.

Η μπούρκα του Μακρόν είναι το πρόσχημα. Η μπούρκα του Μακρόν είναι το πρότυπο κάθε κράτους με ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Η μπούρκα του Μακρόν είναι το σινιάλο για κάθε Ευρωπαίο ηγέτη, για κάθε Νατοϊκό εταίρο, για κάθε συμμέτοχο στο ολοκαύτωμα των Παλαιστινίων σήμερα που υπό το άλλοθι του “πολιτισμού” και της “δημοκρατίας” αύριο δε θα διστάσει να αιματοκύλησει τον πλανήτη.

Χρήστος Μαστέλλος

Μάϊος 2025